Interclub Masters in ‘de Vlaanders’ (Roeselare)
Net als vorig jaar ging ons Interclubdagje voor de Masters in 2e afdeling A naar “de
Vlaanders”, deze keer was het Roeselare waar onze masters de arena betraden.
Het werd dit jaar een uitdaging die we de vorige jaren niet zagen. Een aantal plaatsen
dienden anders ingevuld te worden door 6 afwezigheden en was het duidelijk dat we in
de onderste regionen van de rangschikking zouden vertoeven met als doel de degradatie
te vermijden. Na een zoektocht in onze vaste groep kregen uiteindelijk 12 “nieuwe”
atlete(s)(n) een nieuwe discipline toegewezen en gingen we met het meeste aantal
deelnemers ooit naar ginds. Zelfs onder de deelnemende clubs hadden we het meest
aantal deelnemers. Je merkt dus dat er veel clubliefde is onder onze masters! Maar… een
nieuwe uitdaging wenkte.
Naast het organiserende AVR zaten ook de West-Vlaamse ploegen AVR, OB, AZW , de Oost-
Vlaaamse ploegen RCG, STAX, de Waaslandse ploegen VOLH en ACW en natuurlijk opnieuw
stadsgenoot SPVI in de reeks.
Nog meer dan voorheen vond de coach het nodig om te weten waar we aan toe waren met deze
nieuwe, enthousiaste kliek en had opnieuw zijn berekeningen gemaakt over de concurrerende teams
en de voorspelling was dat STAX afgescheiden kampioen zou worden en dat we met ACW, SPVI en
eventueel MACW zouden strijden voor de 10 e plaats (of hoger) om de degradatie te ontlopen.
Doch…in 21 disciplines waarbij telkens van 1 tot 12 (+1 bonuspunt per overwinning) punten te
verdienen waren heb je niet veel nodig om een ander resultaat te krijgen.
Zo’n berekening geeft dan ook weer een realistisch beeld waar je kan belanden en wat de
toegewezen disciplines waard zijn, ook al is dat soms enkel maar voor dat ene punt ‘zonder risico’.
Ons team, en de weg er naartoe ! Eerst de dames. Voor het speerwerpen en kogelstoten konden we
de ervaren Dafne inschakelen maar ze had toch wat trainingen nodig om op te bouwen. Daarbij
kreeg ze ook nog wat welgekomen tips van Pascale. Sofie, enkele maanden voorheen net moeder
geworden van een flinke zoon, wou zich enkel voor het discuswerpen inschakelen en waarschijnlijk
vanuit stilstand. Voor het verspringen hadden we Esther ingeschakeld, net als in Oostende (2023) en
kon ze een poging wagen om haar PR te verbeteren. Alles ok tot de avond voor de meeting een
bericht van de organisatie binnenkwam dat voor buitenlanders een toelating moet aangevraagd
worden en wel 15 werkdagen voor de meeting…wat dus niet meer kon. Nochtans was dit in 2023
geen probleem…en we strijden toch voor ‘een club’ waarvan je lid bent en niet voor een individuele
titel zoals een Belgisch Kampioenschap? Daar hielp geen lievemoederen aan op de dag zelf bij de
jury en gelukkig hadden we én Saskia zaterdagavond al op de hoogte gebracht om Esther te
vervangen én had Esther nog een goede nachtrust gehad omdat ze de chat van de weigering nog niet
had gelezen…
Saskia was ook vrijdag pas ingeschakeld voor de 100m omdat Karen, na meer dan 2 jaar ‘out’ door
een achillespeesruptuur begin juni aangaf dat ze toch wou proberen ‘zonder risico’ de 200m voor
haar rekening te nemen en eventueel ook de 100m. Echter de laatste donderdag beslisten haar
hamstrings door de te felle snelheidsprikkels de dag voordien dat ze het bij 1 discipline zou houden.
Karen zonder spikes bovendien en met zo weinig risico en met veel hoop…van teamspirit gesproken!
Saskia kreeg de eenvoudige opdracht dat ze in tegenstelling met haar 100km in ’t najaar nu gewoon
het startschot moest afwachten en binnen haar baan blijven lopen om zo het broodnodige punt
binnen te halen. Geen gels, geen drankbevoorrading, één rechte lijn.
De zussen De Breck, een oerdegelijke VAC-stamboom die nog jaren zal meegaan…Marlies en Lore
kregen respectievelijk de 800m en 1500m toegewezen. Marlies kende het ovaal gelukkig nog wel
van de woensdagtrainingen en moest na haar lange trailwerk deze keer niet kampen met
hoogtemeters. Hetzelfde geldt voor Lore eigenlijk, maar dan eerder de ‘light versie’ van de familie (ik
weet niet of ik dit goed uitdruk maar de meesten begrijpen wat ik bedoel). De coach dacht dat deze                    verdeling de meeste punten zou opleveren gezien de gelopen tijden door de andere atleten op beide
afstanden vorig jaar.
Heidi, een stabiele interclubfactor waar je altijd kan op rekenen, nam de 3000m voor haar rekening
omdat ze die ook al 2x had getest tijdens eerdere meetings dit voorjaar.
Voor beide estafetteteams dachten we bij voorbaat al genoegen te moeten nemen met 1 punt en
daarom werden allemaal ‘business as usuals’ van onze woensdagtrainingen ingeschakeld. Naast
Heidi, Marlies en Lore kon Isabelle mee het stokje doorgeven. Nu ze toch geen marathons meer loopt
na het bereiken van haar doel en soms wel eens naar trail overstapt was ‘de 2 e bocht’ een ideale plek
om mee ingeschakeld te worden. Voor iedereen gold ‘ver genoeg in de zone staan en op safe spelen
bij de stokwissel’…die enkele dagen voordien toch noodzakelijkerwijs moest ingeoefend worden…op
trails gaat het over gellekes, poles, flacons…maar niet over ‘met welk hand een stok doorgeven’,
nietwaar Marlies?
De heren dan…Arnaud had al enkele weken voordien van zijn hamstrings te horen gekregen dat hij
naar zijn carrosserie moest luisteren en een kruis mocht maken over de 100m en 400m en daarom
was snel duidelijk dat hij (en niet Joris) de kogel mocht opnemen.
Stijn had dan wel een marathon in april achter de kiezen – een rekening die blijft openstaan met zus
Saskia – hij zou all the way gaan in het hoogspringen en had geen last van zijn kuit bij de vorige editie.
Dat belooft! Van een pijnlijke meniscus vernam de coach vooraf niets.
Bij Tom was duidelijk dat hij discus en speer terug zou opnemen en een pak punten zou opleveren.
Hij verklaarde dat hij zelfs in betere conditie was dan vorig jaar. Als hij maar tijdig terug was van zijn
buitenlandse projecten.
Joris was er deze keer wel bij – geen MTB-blessure dit jaar en wijselijk de trail van de week voordien
gecanceld – en mocht zijn kracht en snelheid dan maar in de 100m laten zien, en bovendien ook in
het verspringen wat voor hem ook vrij nieuw was.
Vermits Arnaud en Joris al ‘uitgeteld’ waren voor de 400m en Hamich de voorbije tijd last had van
lichte blessures (en Marokko zou op D-day om middernacht Brazilië sambavoetbal tonen) werd Tony
– de man van het aaneenrijgen van halvemarathon- en uurprestaties – ingeschakeld om zijn
verzuringsniveau eens te testen.
Wim en Erik (Schroven) werden van discipline gewisseld. Wim had de voorbije tijd wat meer op
snelheid getraind en Erik kwam terug na een jaartje afwezigheid en was nog steeds in goede vorm.
Het resultaat qua punten zou volgens schatting gelijkaardig zijn.
Lucas, kilometervreter bij uitstek had zich natuurlijk beschikbaar gesteld voor zijn gebruikelijke
5000m. Onlangs had hij die nog uitgetest en hij zou zich kunnen meten met een mooi groepje lopers
tussen de 17’ en 17’30 waarbij wel hoop gelegd werd dat hij hen kon voor blijven.
Zoals reeds vermeld werd ook bij het estafetteteam onder de wekelijkse groep gekeken en Sven, Karl
en Hamich tekenden present. Ook Geert wou maar het weekend ervoor kwam een kuitblessure roet
in zijn loopschoenen strooien en Joris werd dan maar opgepikt om het viertal compleet te maken.
Wim, Lucas en Erik wou ik niet meer belasten met deze extra 400m-estafette uit voorzorg voor
blessures.
Hieronder het verhaal van een zonnige namiddag vol spanning, wat net als de voorbije 3 jaar toch
weer een unieke ervaring is, telkens anders, telkens met ‘enthousiaste acteurs’ in het 5 uur durende
schouwspel waarbij de aanwezige supporter echt waar krijgt voor zijn/haar tijdsbesteding!
Saskia, Dafne en Arnaud beten de spits af en VAC geraakte gestart met geldige prestaties. Saskia had
bij een geldige sprong al zeker 3 punten omdat er slechts 10 atletes zich aan het verspringen
waagden en omdat er nog een conculega was die ook voor de 3 punten kwam, kon Saskia met haar
3m04 zelfs 4 punten uit de brand slepen. Een 3 e sprong raadde de coach af omdat meer punten niet
meer in het veschiet lagen en ze haar 100m 10 minuten later moest lopen. Voldoende tijd om de
startblokken weg te smijten. Arnaud kon zoals verwacht zijn prestatie van vorig jaar evenaren en met
8m49 zat hij met zijn resultaat wat geisoleerd tussen een 1 e groep en 2 e groep werpers. Beetje spijtig.
Dafne smeet eerst een safe-worp en worstelde soms wel met een geldige worp maar met de 6 e en
laatste worp van 24m81 sprong ze nog voorbij 3 andere atletes en nam ze 9 punten mee naar huis.

Saskia nam ondertussen een vliegende start maar 100m was wat ver om die snelheid aan te houden
en in 18”20 kon ze het beoogde punt veilig stellen. Broer Stijn stond ook klaar voor zijn sprongen, in
de hoogte…en sommigen noemen het eerder ‘stappen’ met zijn lengte (schaarsprong voor alle
duidelijkheid) en zowel knie en kuit hielden stand. Vanaf 1m69 (of 1m63?) probeerde Stijn dan maar
de Fosbury flop en het was aan zijn reactie te merken dat de geslaagde sprong zijn rug geen goed
deed. Stijn bleef strijden met 2 andere atleten en over 1m72 geraakte hij nog wel en nam 11 punten
mee. VOLH nam met 1m81 de belangrijke 13 punten. Joris maakte zijn voorspelling waar op de 100m
en liep ze in 14”49 wat ons ook het voorspelde punt opleverde. Marlies mocht eens haar trailshoes
op een wedstrijd links laten liggen en met 2’51”84 nam ze na een consistente race ook hier de 2
punten in ontvangst. Nu mocht Lore haar eens meten op de 1500m. Ze nam snel (en onervaren) de
kop van een grote groep die het zich liet welgevallen. Waar zou dat naartoe gaan? Al snel werd
duidelijk dat ze zich misschien wat vergiste met de 100m(aflossing) later op de namiddag en moest ze
enkele atletes laten gaan. Toch klampte ze nog steeds aan en was het verval eerder beperkt en wat
niemand voor mogelijk hield – de coach had eerder een 5’35 in gedachten met enkel een 35km-trail
en een puike 20km van Brussel op haar palmares – realiseerde ze een mooie 5’18”56 chrono en
sprokkelde ze daarmee 6 punten. Wim op zijn beurt wist vooraf al dat iedereen sub 5’ liep en mocht
zijn tenen uitkuisen maar moest ook voorzichtig zijn om niet in de val te trappen van zijn 3000m in
een vorige editie met een te snelle start. Een stick to the plan run bracht hem zowaar in de laatste
ronde nog bij een atleet en wachtend op de laatste 100m nam hij nog een onverhoopt extra punt in
beslag.
Dan was het aan Karen. Emoties, stress na zo’n lange afwezigheid op de piste, niet wetend of de
hamstrings mee de battle wilden aangaan, hopende woensdag nog op een 32”, goed de balans
zoekend tussen risico en blessure en vooral niet ‘all out’ te gaan. Karen bracht het er uitstekend
vanaf en zette zowaar 30”85 op de tabellen. 7 punten waren haar deel…en de finish gehaald, dus
blessurevrij. Een belangrijk feit in het puntentotaal want met een DNF kon de coach geen rekening
houden.
Joris was ondertussen aan de springbak beland en met een afwezige op de lijst kon hij de beoogde 2
punten binnenhalen met de 3m62 sprong.
In de rangschikking zagen we dat KVAC na x disciplines nog steeds op de laatste plaats met 60
punten, 5 minder dan de voorlaatste plaats van Sparta en ACW. De nervositeit bij Maxime en
Raymond en enkele atlete(n)(s) groeide. De coach wist echter dat de verworven punten écht wel
waren wat ongeveer voorspeld was. Een tussenstand van de andere ploegen had ik niet op
papier…ook niet wat de andere teams er wel of niet van terecht brachten, het gaat allemaal zo snel.
Geen paniek maar vertrouwen op de volgende disciplines was de boodschap!
Dan was het aan Dafne om de kogel met kennis van zaken voorbij de al zekere 8m te gooien. Met
8m31 in haar 1 e worp lukte dat al heel goed en met een regelmatige serie (waaronder nog eens een
8m32 en 8m31) kon ze op haar 5 e poging een 8m48 uit de pols toveren waardoor ze voorbij de 8m33
van AZW sprong en met 11 punten weer een puntje meer kreeg en ook eentje meer dan voorspeld.
Vooral Sparta en VOLH keken hier op een achterstand, maar van Sparta weten we dat ze goede
lopers hebben in de later geplande disciplines zoals de 400m waar Tony zich ondertussen
klaarmaakte voor…2 punten en 1’18”25 want hier had VOLH niemand geregistreerd wat hun
uiteindelijk in 3 disciplines 0 punten zou opleveren. Ook ACW had zo 2x een 0-score. Niet
onbelangrijk!
Tom mocht nu ook terug in de arena om de discus voorbij de netten te gooien. Hij was de voorbije
week ziek geweest maar vond van zichzelf dat hij uitgeziekt was. Benieuwd of dit krachten zou
kosten. Zijn 1 e poging belandde in het net en een 2 e safe-poging (enkel de beste 8 na 3 pogingen
mogen verder naar 6 pogingen) bracht de discus toch al naar een 6 e plek met 22m26. Gelukkig was
de enige andere geldige poging eentje van 24m67 wat ons 9 punten (en dus 4 meer dan 22m26
waard was) opleverde. Alles moet meevallen op zo’n dag, 6 e beste pogingen, weinig nulworpen, geen
blessures, afwezigheden. Tijd voor Heidi! Van Heidi wisten we dat ze back on track was na de
wedstrijd van Herentals. Niet van haar gewoonte bleef ze eerst in een groepje nestelen en bleef
nadien zij-aan-zij (aan de buitenkant natuurlijk…) in een groepje van 3 lopen. Van een atlete wisten                             we dat ze zich na een vorige proef nog wat spaarde en na een mooie race finishte Heidi in 11’14”86
wat 7 punten in de pocket waren.
Dan de hoogmis van de mannenrun, de 3000m. Erik wist hoe de schaakstukken op het bord stonden.
Op één na (10’58) hadden ze allemaal snellere tijden dan 10’20 en de coach dacht dat hier nog meer
dan 2 punten wellicht te hoog gegrepen zou zijn. Je had de wedstrijd moeten zien om het te
geloven…Erik dreef mooi mee in een groepje van 7, ronden na elkaar. Tot de atleet van RCG er af
moest en later stak Erik ook nog de atleet van STAX voorbij om in een onverwachte 10’28”37 de 4
punten in de wacht te slepen, mede dankzij het oorverdovende lawaai van de VAC-supporters langs
de kant. Volgens Erik waren wij de enige grote (of luide?) groep langs de piste. Lucas wou op dit
positieve elan verder en ook al was zijn 17’01 van de IC AC van Gent in mei een idee van zijn conditie,
toch waren er 4 andere atleten die tussen 17’10 en 17’23 waard waren . Lucas startte voortvarend
en maakte al samen met de atleet van Olympic Brugge (16’28 waard) al een scheiding met een grote
groep. Als dat maar goed kwam. Deze punten waren nog steeds broodnodig en optimistisch
ingeschat. Hij liep afwisselend de kop overnemend de eerste kms en uiteindelijk versaagde hij niet
en kwam in een onverhoopte 16’37”37 en 11 punten over de streep. De spanning steeg!
Last but not least…Sofie. De kersverse moeder en in het verleden ons al meermaals de overwinning
geschonken in het discus wou sowieso deelnemen maar wel uit stilstand. De coach had geen flauw
idee hoeveel verschil dit zou uitmaken tov de normale draaitechniek die gebruikt werd maar hoopte
wel dat tijdens de wedstrijd hierop toch zou overgeschakeld worden. Sofie begon zoals ze altijd
begon…met een nulworp. Een déjà vu gevoel met vorig jaar met 2 nulworpen kwam ons wat
storen…gelukkig was de 2 e worp 26m38 waard waarmee ze voorlopig 1 e stond en met nog 4 worpen
te gaan. Met een nulworp als 3 e en 5 e en een mindere worp als 4 e poging gingen we de laatste ronde
in. Met een alles-of-niets worp van 27m39 (de 2 e stond op 26m11) bracht ze de 13 punten in het
laadje. Meer dan verhoopt en op dat moment wisten we immers ook al dat de estafetteteams
maximum slechts 3 punten zouden opleveren.
Tijd voor de estafetteteams en een overzicht van de tussenstand. De estafetteteams had de coach
niet echt ingeschat voor de andere clubs en de punten van vorig jaar overgenomen. VOLH had dus
geen mannenploeg maar wel een goede vrouwenploeg…vorig jaar. ACW was reeds veroordeeld tot
degradatie (96 punten). En zal tussen Sparta (107), VOLH (112) en KVAC (117) gaan voor de
resterende degradatieplek. De vrouwenploeg van VOLH mocht dus niet de 10 punten scoren van
vorige editie, zelfs geen 6 gezien de DSQ vorig jaar op onze 4x400m.
Heidi startte de 4×100 en gaf Marlies het stokje door, gevolgd door Isabelle en Lore en finishten
reglementair. Oef. Met 2 reeksen was het evenwel lang wachten op de prestatie van SPVI en vooral
VOLH. Uiteindelijk bleek dat VOLH slechts 4 punten kon veroveren en SPVI 3 waardoor we al zeker
waren van een 10 e plaats! Nu de mannen nog. Joris had zich terug opgeladen en met een 1’03
(persoonlijke meting) gaf hij de stok door aan Sven. We hadden ondertussen een ruime voorsprong
van 100m uitgebouwd op ACW toen Hamich als laatste vertrok. Echter was snel duidelijk dat er een
MACW-klepper van jewelste over de piste aan ’t vliegen was. Jawel, de winnaar van de 400m in
52”86 gaf Hamich op 150m van de finish een verkoudheid van jewelste en zo eindigde Hamich toch
nog zoals voorspeld als allerlaatste ‘acteur’ op deze mooie Interclub Mastersdag.
De wedstrijden waren gedaan…het totaalklassement werd opgemaakt…
STAX Merelbeke werd afgetekend kampioen met 173 punten en stond Atletiek Zuid West (168) en
KAV Roeselare (150) mee op het podium. Lebbeke (149), KAA Gent (141) Olympic Brugge (140), RC
Gent (138) en MAC Westhoek (138) bevolkten de middenmoot. Met 120 punten was onze
groenwitte club uiteindelijk the best of the rest voor SPVI (117 punten en ook volgend jaar in 2 e
afdeling wat ook weer leuk is), VOLH (116) en ACW(101).
Als afsluiter nog een woord van dank voor alle deelnemers die zich weer ongelofelijk gegeven
hebben. Ook de supporters danken we die mee naar Roeselare reisden en deze dag weer
onvergetelijk maakten! Op naar 2027 voor weer een memorabele dag…vol spanning?
De ploegkapitein